Category Archives: Laidback woensdag

Stel je voor dat er geen Weer was…

Dan zou iedere dag hetzelfde zijn. Je zou opstaan, niet met dat winterdipje omdat het zo koud, donker of regenachtig is en niet met die lente-energie omdat je wakker wordt met een zonnetje en fluitende vogels. Je zou ontbijten, naar je werk gaan. In de file staan of tussen je mede reizigers zitten in het openbaar vervoer, zonder last van zon in je ogen en zonder nat te regenen als je van station of parkeergarage naar je werk loopt.

Papaplufabrikanten zouden weliswaar ten onder gaan.  Maar er zou geen weersoverlast meer zijn, geen strooizout-tekorten, geen vierkante wielen. Wegen zouden minder snel slijten en huizen zouden veel goedkoper te bouwen zijn. We zouden in staat zijn tal van productieprocessen nog verder efficiënt te maken en vliegtuigen zouden minder vaak neer storten….. Ja, zoveel voordelen zouden we ervaren als we geen weer zouden hebben.

Dat we niet meer van het zonnetje kunnen genieten, dat is tot daar aan toe, dat we genoegen zouden moeten nemen met een kleurloze lucht die nooit verandert, oké.

Maar stel je voor dat er geen weer meer was.

Dat je voor de lift staat te wachten, een vaag bekende  collega komt naast je staan en je kunt gewoon geen opmerking maken over het weer? We zouden geen ijsbrekers meer hebben, geen conversatiestarters.  De mens praat nou eenmaal graag over het weer, omdat het weer iets is wat iedereen ervaart en waar iedereen van top tot teen mee bekend is. Het weer is een gedeelde impuls die we allemaal ervaren en die ons dan ook allemaal verbindt.

Niet kunnen praten over het weer zou een dooddoener zijn. We zouden ons in veel situaties ongemakkelijk voelen. We zouden allemaal individuen worden die als een geheel collectief niets meer deelt. En als we minder zouden interacteren zouden we ons eenzaam en uiteindelijk doodongelukkig gaan voelen.

Nee, gelukkig is er niets zo veranderlijk als het weer. Dat regenbuitje op zijn tijd waardoor je zeiknat regent is helemaal niet zo erg, uiteindelijk worden we daar juist gelukkiger van…

Hoe open ik een fles prosecco zonder kurkentrekker?

Stel je het volgende voor. Het is laidback woensdag (euhhhh….donderdag). Je zit om zeven uur nog op kantoor. Je hebt de hele week hard gewerkt en je wilt een borrel. De keuze is tussen een halve fles vodka die een vriend van je met bevrijdingsfestival op je kantoor heeft laten staan of een fles prosecco.

Vodka is voor de donderdag wel erg heavy, dus de keuze valt op de prosecco. Er is echter één probleem: je hebt geen kurkentrekker op kantoor!

Natuurlijk ken je de methode van de kurk in de fles duwen. Echter, een prosecco kurk is breder toch? Werkt dat wel?

Twitter

Je besluit de altijd handige hashtag #durftevragen op twitter te gebruiken. Dat levert het volgende resultaat op:

zo open je prosecco zonder kurkentrekker

Niet overtuigd van de geboden oplossingen ga je op verder onderzoek uit!

Youtube

Youtube biedt de volgende oplossing:

 

In deze oplossing heb je heel wat meer vertrouwen! Op kantoor vind je schroevendraaiers en schroeven.

 

Dé oplossing

Je gaat aan de slag:

Je hebt echter geen tang of zwitsers zakmes… what to do?!

Gelukkig heb je wel een vork. Je pakt er voor de zekerheid twee:

De kurk breekt in het midden af! Ojee….

Naar wat doorzetten krijg je het gelukkig toch voor elkaar:

GREAT SUCCES!

Nu wij hier een blogpost over hebben geschreven vinden we onszelf redelijke experts op dit gebied en derhalve kunnen we altijd ingehuurd worden tegen een nader overeen te komen prijs. (een glas prosecco is meestal voldoende) Wij komen de fles dan persoonlijk voor u open maken.

Voor de mensen die het advies gaven van het openen met een sabel…..daar hebben wij reeds ervaring mee toen onze sommelier destijds onze (overpriced) fles Crystal open maakte.

Sommelier met kapmes

Het leek ons een risicovolle onderneming na het zien van het volgende filmpje en hebben ons daar maar niet aan gewaagd.

El Camino Del Rey, het koningspad nader bekeken!

Wat heb jij altijd willen doen?

Je kent het vast, dat ene extreme ding waar je (nog) niet aan toe gekomen bent maar wat je je wel voorneemt om (ooit) te gaan doen. Voor sommigen is het iets schijnbaar eenvoudigs. Voor veel mensen zijn het dingen als parachute springen, bungee jumpen of plaats nemen in een extreme achtbaan. Wat je ervan weerhoud zijn verschillende dingen als angst, het risico dat het mis gaat, het niet genoeg willen, geen steun/medestanders in je omgeving vinden of de kosten. Bovenaan mijn lijst staat El Caminito Del Rey lopen.  Wat me tegenhoud is een twijfel of ik de vaardigheden heb om het extreem gevaarlijke pad in Spanje heelhuids te belopen.

Eerste kennismaking met El Camino Del rey

Een aantal jaar terug kwam ik voor het eerst in aanraking met El Camino Del Rey. Mijn aandacht werd getrokken door een video van Daniel Ahnen die op hypnotiserende trance muziek ongezekerd over het gevaarlijke bergpad loopt. Vol verbazing keek ik naar de video en wist meteen dat ik daar een keer heen wilde.

Huidige staat van El Camino Del Rey

El Camino Del Rey, ook wel bekend als het koningspad, is een pad van 1 meter breed en loopt 100 meter boven de rivier die door het ravijn eronder loopt. Het bevind zich in Andalucië en verkeert in zwaar verslechterde staat. Er zijn stukken van het pad waar hele delen van het beton zijn weggeslagen en alleen nog de stalen draagbalken bestaan. Je vind er heel weinig van de originele stalen handrails, maar er is wel een via ferrata aangelegd door klimmers.

Verscheidene mensen hebben in de afgelopen jaren hun leven verloren tijdens het bewandelen van El Camino Del Rey en na de dood van twee klimmers in 1999 en 2000 heeft de overheid het koningspad ontoegankelijk gemaakt door het begin stuk compleet eruit te slaan. Via een een series aan treintunnels is de achterkant echter nog steeds toegankelijk.

Het plan bestaat al enkele jaren om het pad op te knappen, het schijnt dat ze mid-2011 daar eindelijk aan gaan beginnen. Wil je het pad dus in zijn huidige staat belopen dan zul je dus snel moeten zijn.

Wat bezielt je om zoiets te doen?

Adrenaline, impulsen, gevaar zijn de voor de hand liggende antwoorden. Ze geven het gevoel te leven. Er zijn maar weinig situaties waarin je jezelf plaatst dat je weet dat één klein foutje fataal kan zijn. Wat me ook onwijs interesseert is dat dit toch een vrij extreme situatie is waar de mens de natuur ontmoet en deze naar z’n hand probeert te zetten. Bovenal gaat het denk ik om het pushen van grenzen. Jezelf drijven tot dingen waarvan je niet dacht dat je ertoe in staat was.

Ik zeg: tot snel El Chorro, we maken er een feestje van!

 

Apathy, stop it or don’t!

Toen ik nog in vaste dienst was bij Outing Holland, het creatiefste trainingsbureau van Nederland, gebruikte ik veelvuldig fotokaarten. Ik werkte veel met actieve werkvormen en één ervan was fotokaarten gebruiken om je gedachten onder woorden te brengen. Dat kon over veel verschillende dingen gaan, maar het kwam er meestal op neer dat je een kaart moest zoeken die bij je gevoel past met betrekking tot een bepaalde vraag of situatie.

Mijn absoluut favoriete fotokaart was er één met “Apathy, stop it or Don’t”! Waarom dat precies zo was weet ik nog steeds niet. Alle kaarten waren immers inspirerend en overal viel een mooi en goed verhaal bij te bedenken. De kaart met “Apathy, stop it or don’t” trok echter elke keer weer de meeste aandacht. Wellicht had het te maken met de deelnemers waar ik toen veel mee werkte. Ik werkte destijds aan een groot cultuur veranderings traject bij een een grote verzekeraar. De deelnemers die ik daar tegen kwam waren vaak vastgeroest in hun patronen en zaten min of meer opgesloten in een gouden kooi. “Nee het is hier niet fantastisch, maar we hebben het zo goed, dat krijgen we nergens anders”.

Of wellicht had het te maken met mijn eigen mindset, die op dat moment op zijn minst gezegd, niet bijzonder ondernemend was. De kaart zag er ook mooi uit. Erg urban, met een groezelige muur en de tekst gespoten in graffiti.

Wel weet ik dat de kaart me aan een hoop dingen deed denken. De kaart hielp me herinneren aan het feit dat je altijd een keuze hebt. Zelfs als het lijkt alsof de keuze er niet is. Prioritering is de key. “Wat is hierin voor mij/ons echt belangrijk?”

Ook werkte de kaart als reminder dat je het beste uit jezelf haalt als je in beweging bent en in verbinding bent met je inspiratie.

Wat me nog meer aansprak in de kaart is dat het enigzins een punk achtige feel had. Door de urban sfeer en de uitdagende tekst deed het me denken aan schoppen tegen de gevestigde orde. Wat soms erg nuttig kan zijn. Je hoeft niet altijd alles aan te nemen. Je hoeft niet zomaar de stroom te volgen. Als je maar wel ergens voor staat en iets doet.

Je snapt nu misschien waarom ik de kaarten gebruikte als werkvorm. Het werkte onwijs eenvoudig maar de kaarten konden nogal wat losmaken in mensen. Vaak als handvat om onuitgesproken denk wijzes toch naar boven te krijgen aan de hand van vragen van mij of andere deelnemers. Het mooie daarin vind ik dat mensen zelf kiezen wat ze vertellen en waar hun grens ligt. Het is hun kaart, hun emotie.

Ik heb de kaart tegenwoordig op kantoor liggen. Regelmatig kijk ik er even naar om m’n focus weer te resetten als ik even vast zit.

 

Apathy, stop it or don’t!

 

 

De kracht van muziek

Wist je dat muziek een beslissende factor kan zijn in wat je wel of niet koopt in een winkel? Wist je dat in Amerika speciaal gecomponeerde muziek op de ziekenhuisafdeling van vroegtijdig geboren baby’s het ziekenhuis verblijf met gemiddeld 12 dagen verkort? en dat muziek in nog veel meer medische velden bewezen nut heeft?

Muziek kan een hoop in mensen losmaken. Herinneringen en emoties van plezier, vreugde, euforie maar ook van nostalgie, verdriet en teleurstelling. Mensen kunnen zich met muziek identificeren en kunnen zich begrepen voelen. Muziek heeft kracht. Veel kracht.

Één van de mooiste dingen aan muziek vind ik dat het de kracht heeft mensen samen te brengen. Mensen zoeken elkaar op om samen naar muziek te luisteren, om hun beleving te delen en samen te genieten. Soms is er dat perfecte moment waarin alles stopt en de hele wereld even lijkt stil te staan. Alle zorgen zijn verdwenen, alle gedachten vervlogen en er rest niets dan jij, de mensen om je heen en de muziek waarnaar je luistert.